พอคุณยายท่านเห็นลูกพูดไม่ออก ท่านจึงต้องพูดขึ้นมาก่อนว่า “ลูกในท้องคุณ..เป็นคนมีบุญนะ บุญพ่อกับแม่ไม่พอจะรองรับเขาหรอก ต้องถวายให้เป็นลูกยาย”
“คุณสมบัติ.. ไปบอกคุณเชื่อมเถิดนะว่า ตาแป๊ะน่ะ ตกน้ำตายเอง ไม่มีใครฆ่าหรอก เพราะยายไปถามตาแป๊ะมาแล้ว เชื่อยายเถอะ”
ในยุคนั้น พระสุสัญญกเถระบังเกิดในตระกูลมีชื่อเสียงตระกูลหนึ่ง เมื่อเจริญวัยขึ้นได้ฟังคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธ เจ้า ที่ตรัสให้เห็นภัยในวัฏสงสาร และอานิสงส์ของการทำใจให้เลื่อมใส ท่านเกิดศรัทธาอย่างยิ่งจึงคิดว่า เวลาชีวิตของมนุษย์นี้ ประเดี๋ยว ก็วันประเดี๋ยวก็คืน ควรที่เราจะรู้จักจับแง่คิดในการเอาบุญ รู้จักระวังไม่ให้อกุศลบังเกิดขึ้นในใจ ตั้งแต่นั้นมา ท่านตั้งใจสำรวมระวังตลอดเวลา ไม่ให้อกุศลทั้งหลายเข้ามาในใจของตน
นับจากลูกเข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2535ลูกก็พาครอบครัวมาสร้างบุญทุกอาทิตย์ต้นเดือนและทุกบุญไม่เคยขาดเลยค่ะจนกระทั่งวันหนึ่ง....
ไม่กี่วันก่อน หลวงพ่อไปหาคุณยายที่กุฏิ แล้วก็ถามคุณยายว่า “คุณยาย..วันๆ ยายคิดอะไร” ซึ่งคุณยายก็ตอบว่า “ยายคิดว่า..ทำอย่างไรจะปราบไอ้ดำให้ถึงที่สุดให้ได้” ซึ่งพอผมได้ฟังประโยคนี้..รู้สึกเปรี้ยง.!!ทันทีเลยครั
การสร้างวัดหรือส่วนประกอบของวัด เพื่อถวายพระสงฆ์ที่มาจากถิ่นฐานต่างๆให้เป็นที่พำนักอาศัยที่ปฏิบัติธรรม ที่ประกอบกุศลกิจ อันเป็นประโยชน์ต่อผู้ทรงศีล ทรงคุณธรรม
คำถามที่คนอยากรู้มากที่สุด เกี่ยวกับธรรมยาตรา
บวชสามเณรล้านรูป พร้อมคำอธิษฐานจิตเสียงหลวงพ่อ
พระเอกถัมภิกเถระ ได้เคยสร้างบุญด้วยการถวายเสาเพียงต้นเดียวเพื่อร่วมสร้างศาลาถวายพระบรมศาสดา ความสุขและความสมปรารถนาบังเกิดขึ้นกับท่านเกินควรเกินคาด
ลูกไม่ประสงค์จะครองเรือน ลูกยินดีอย่างยิ่งในพระนิพพาน ภพถึงแม้ว่าจะเป็นทิพย์ ก็ไม่ยั่งยืน จะป่วยกล่าวไปใยถึงกามทั้งหลาย ซึ่งเป็นของว่างเปล่า
